آیا پیامبر اسلام به شهادت رسید یا به مرگ طبیعی از دنیا رفت؟
کی از آسیب های مسایل تاریخی آن است که
برخی از رخدادها ابهام دارد و از شفافیت لازم
برخورد دار نیست ؛ از این رو قضاوت دربارة آن ها
مشکل است. تاریخ زندگی پیامبر(ص) نیز از این
قاعده مستثنا نیست و بخشی از آن فاقد
شفافیت می باشد؛ از این رو دانشمندان سنی و
شیعی در خصوص تاریخ ولادت ایشان اختلاف نظر
دارند که دوازدهم ربیع الاول است و یا هفدهم آن.
یکی از مسایل دیگر که ابهام دارد، آن است که آیا
حضرت به مرگ طبیعی از دنیا رفت و یا شهید شد ؟
در برخی از متون آمده است: «گروهی، زنِ یکی
از اشراف یهود را به نام زینب فریب دادند که پیامبر
را از طریق غذا مسموم سازد. نقشة وی از این
قرار بود که آن زن، کسی را خدمت یکی از یاران
پیامبر فرستاد و از او پرسید که پیامبر اسلام کدام
عضو از گوسفند را بیشتر دوست می دارد. او در
پاسخ گفت: ذراع گوسفند مطبوعترین عضو برای
پیامبر است. زینب، گوسفندی را بریان کرد و آن را
مسموم ساخت، و بیش از همه در ذراع آن سم
داخل نمود و به عنوان هدیه خدمت پیامبر
فرستاد. پیامبر نخستین لقمه ای را که به دهان
گذارد، احساس کرد مسموم است. فوراً آن را از
دهان در آورد، ولی کسی که با ایشان غذا می
خورد، یعنی «بشر بن براء معرور» که از روی
غفلت چند لقمه خورده بود؛ پس از مدتی بر اثر
سم در گذشت. پیامبر دستور داد زینب را احضار
کردند و به او گفت: چرا چنین جفایی را بر من روا
داشتی؟! وی در پاسخ گفت: تو اوضاع قبیلة ما را
هم بر هم زدی، من با خود فکر کردم که اگر
فرمانروا باشی، با خوردن این سم از بین خواهی
رفت، و اگر پیامبر خدا باشی، قطعاً از آن اطلاع
یافته و از خوردن آن خودداری خواهی نمود.
ابن اسحاق گزارش می دهد: «رسول خدا در
معرض وفات خود به «امّ بشر» دختر «براء بن
معرور» که برای عیادت وی آمده بود گفت: از
همان خوراکی که با برادرت در «خیبر» خورده،
اکنون رگ دلم قطع می شود. بدین جهت
مسلمانان رسول خدا را علاوه بر افتخارات نبوّت
دارای مقام شهادت هم می دانستند.
با توجه به مطالب مذکور باید گفت:
1
) از برخی روایات و متون دینی استفاده می شود
که پیامبر(ص) در جنگ خیبر مسموم شده و این
مسمومیت در بیماری پیامبر مؤثر بوده است.
برخی گفته اند: معروف این است که پیامبر در
کسالت وفات خود می فرمود: این بیماری از آثار
غذای مسمومی است که آن زن یهودی خورانده
است .
شاید به خاطر همین روایات و متون تاریخی بوده
که پیامبر(ص) را نیز دارای مقام شهادت می
دانستند، همان گونه که ابن هشام تصریح نموده
است.
در برخی روایات نیز اشاره شده که مسمومیت
پیامبر در رحلت او تأثیر گذار بوده است، از این رو
حضرت در هنگام رحلت با اشاره به مسمومیت
خویش در خیبر می فرمود: «نیست پیامبر و وصی
مگر این که شهید شود».
2
) در خصوص این که به پیامبر(ص) شهید گفته
نمی شود، شاید بدان جهت باشد که مسایل
تاریخی ابهام دارد و یا سند برخی از روایات اشکال
دارد. طبیعی است چیزهایی را می توان به
ساحت مقدّس پیامبر نسبت داد که شبهه و ابهام
نداشته باشد. از سوی دیگر دقیقاً مشخص نیست
که مسمومیت، چقدر در رحلت پیامبر تأثیر گذار
بوده؛ زیرا مسمومیت در سال هفتم هجری بوده،
ولی رحلت پیامبر در سال 11 هجری اتفاق افتاده
و این فاصله زمانی حکایت از آن دارد که
مسمومیت عامل اصلی رحلت پیامبر نبوده است.
اگر مسمومیت علت اصلی رحلت پیامبر(ص) بود،
باید پیامبر بعد از مسمومیت از دنیا می رفت،
همان گونه که «بشر بن براء» که از گوشت همان
گوسفند خورده بود، فوت کرد.
3
) در خصوص صحت و عدم صحت اقوال دربارة
رحلت و یا شهادت پیامبر(ص) نمی توان قضاوت
نمود، زیرا داوری دربارة مسایل تاریخی مبهم،
مشکل است. از متون تاریخی استفاده می شود
که پیامبر توسط زن یهودیه مسموم شده است.
حال پیامبر(ص) در اثر مسمومیت از دنیا رفت یا
نه، مشخص نیست.
حضرت به مرگ طبیعی از دنیا رفت و یا شهید شد ؟
در برخی از متون آمده است: «گروهی، زنِ یکی
از اشراف یهود را به نام زینب فریب دادند که پیامبر
را از طریق غذا مسموم سازد. نقشة وی از این
قرار بود که آن زن، کسی را خدمت یکی از یاران
پیامبر فرستاد و از او پرسید که پیامبر اسلام کدام
عضو از گوسفند را بیشتر دوست می دارد. او در
پاسخ گفت: ذراع گوسفند مطبوعترین عضو برای
پیامبر است. زینب، گوسفندی را بریان کرد و آن را
مسموم ساخت، و بیش از همه در ذراع آن سم
داخل نمود و به عنوان هدیه خدمت پیامبر
فرستاد. پیامبر نخستین لقمه ای را که به دهان
گذارد، احساس کرد مسموم است. فوراً آن را از
دهان در آورد، ولی کسی که با ایشان غذا می
خورد، یعنی «بشر بن براء معرور» که از روی
غفلت چند لقمه خورده بود؛ پس از مدتی بر اثر
سم در گذشت. پیامبر دستور داد زینب را احضار
کردند و به او گفت: چرا چنین جفایی را بر من روا
داشتی؟! وی در پاسخ گفت: تو اوضاع قبیلة ما را
هم بر هم زدی، من با خود فکر کردم که اگر
فرمانروا باشی، با خوردن این سم از بین خواهی
رفت، و اگر پیامبر خدا باشی، قطعاً از آن اطلاع
یافته و از خوردن آن خودداری خواهی نمود.
ابن اسحاق گزارش می دهد: «رسول خدا در
معرض وفات خود به «امّ بشر» دختر «براء بن
معرور» که برای عیادت وی آمده بود گفت: از
همان خوراکی که با برادرت در «خیبر» خورده،
اکنون رگ دلم قطع می شود. بدین جهت
مسلمانان رسول خدا را علاوه بر افتخارات نبوّت
دارای مقام شهادت هم می دانستند.
با توجه به مطالب مذکور باید گفت:
1
) از برخی روایات و متون دینی استفاده می شود
که پیامبر(ص) در جنگ خیبر مسموم شده و این
مسمومیت در بیماری پیامبر مؤثر بوده است.
برخی گفته اند: معروف این است که پیامبر در
کسالت وفات خود می فرمود: این بیماری از آثار
غذای مسمومی است که آن زن یهودی خورانده
است .
شاید به خاطر همین روایات و متون تاریخی بوده
که پیامبر(ص) را نیز دارای مقام شهادت می
دانستند، همان گونه که ابن هشام تصریح نموده
است.
در برخی روایات نیز اشاره شده که مسمومیت
پیامبر در رحلت او تأثیر گذار بوده است، از این رو
حضرت در هنگام رحلت با اشاره به مسمومیت
خویش در خیبر می فرمود: «نیست پیامبر و وصی
مگر این که شهید شود».
2
) در خصوص این که به پیامبر(ص) شهید گفته
نمی شود، شاید بدان جهت باشد که مسایل
تاریخی ابهام دارد و یا سند برخی از روایات اشکال
دارد. طبیعی است چیزهایی را می توان به
ساحت مقدّس پیامبر نسبت داد که شبهه و ابهام
نداشته باشد. از سوی دیگر دقیقاً مشخص نیست
که مسمومیت، چقدر در رحلت پیامبر تأثیر گذار
بوده؛ زیرا مسمومیت در سال هفتم هجری بوده،
ولی رحلت پیامبر در سال 11 هجری اتفاق افتاده
و این فاصله زمانی حکایت از آن دارد که
مسمومیت عامل اصلی رحلت پیامبر نبوده است.
اگر مسمومیت علت اصلی رحلت پیامبر(ص) بود،
باید پیامبر بعد از مسمومیت از دنیا می رفت،
همان گونه که «بشر بن براء» که از گوشت همان
گوسفند خورده بود، فوت کرد.
3
) در خصوص صحت و عدم صحت اقوال دربارة
رحلت و یا شهادت پیامبر(ص) نمی توان قضاوت
نمود، زیرا داوری دربارة مسایل تاریخی مبهم،
مشکل است. از متون تاریخی استفاده می شود
که پیامبر توسط زن یهودیه مسموم شده است.
حال پیامبر(ص) در اثر مسمومیت از دنیا رفت یا
نه، مشخص نیست.
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم دی ۱۳۹۱ ساعت 21:48 توسط سجاد
|
